Frederik Backelandt is hoofdredacteur van Grinta! en fervent fietser. Dit jaar wilde hij wel eens een aantal keer langsgaan bij de sportpsycholoog. “Uit nieuwsgierigheid en vooral omwille van het besef dat de mentale factor bij de sporter cruciaal is.” Eva Maenhout zegde haar medewerking toe. Hieronder: de tweede etappe in ‘Project Kopkracht’.  Kopkracht heb ik nodig....

Ik ben blij dat ik deze blog nu pas heb geschreven en niet op zondagavond 12 juni. Ik ben blij dat ik toch zò slim ben geweest. Want zo heb ik gezichtsverlies vermeden. Ik verklaar me nader. Op zondagavond 12 juni arriveer ik in Briançon. Ik met de fiets. Fotograaf Stephan met de wagen. De hele dag zijn we op zwier geweest en hebben we hard ‘gewerkt’. Ik op de fiets, hij ...

Het zijn hoogdagen voor de cyclorenners. Ook voor de ‘granfondisti’ van het Grinta! Granfondo Team. Met z’n negenen (inclusief een heus team van koks) vertoeven we aan de voet van de Col du Glandon. Vijf van hen (exclusief de koks) fietst zaterdag La Marmotte, dé cyclosportieve toertocht bij uitstek. Dik 170 km over Glandon, Télégraphe, Galibier en Alpe d&rsq...

Een Belgisch vlagje en daarnaast ‘WOUTER’ in kapitalen. Apetrots was hij dat zijn naam dit jaar op de vrachtwagen van het nieuwe, grote, wereldse en exclusieve Leopard-Trek mocht prijken. Hoe fier was hij om zichzelf luitenant van Fabian Cancellara te mogen noemen. Hoe verrukt om het strakke en stijlvolle shirt van de Luxemburgse superformatie te mogen dragen. Op Mallorca, kort voor ...

Frederik Backelandt is hoofdredacteur van Grinta! en fervent fietser. Dit jaar wilde hij wel eens een aantal keer langsgaan bij de sportpsycholoog. “Uit nieuwsgierigheid en vooral omwille van het besef dat de mentale factor bij de sporter cruciaal is.” Eva Maenhout zegde haar medewerking toe. Frederik post de volgende maanden af en toe een blog over zijn 'mentale vooruitgang'... Mijn ...

Het zit er weer op voor een half jaar. We moeten weer overleven zonder. Ik heb het over het veldrijden. In Oostmalle ging het nog één keer om de knikkers. Het werd een thriller van formaat. Eentje met getrokken messen tussen Sven Nys en Kevin Pauwels, beslecht in het voordeel van de eerste. Uiteraard, zou je bijna zeggen. Nys is en blijft de rustige vastheid van het veldrijden. Welis...

Weg met de drukke N70 tussen Gent en Lochristi, weg met de aloude steenweg tussen Ingelmunster en Oostrozebeke, waar 4x4 voituren de fietser het vel van de ellebogen rijden en vrachtwagens je met een razende windvlaag aan het wankelen brengen. Als je dan toch die aftandse aluminium of stalen velo vakkundig wil laten plooien, dan kun je nog beter langs de Vlaamse binnenwegen fietsen. Die landelijke...

Het was begin december. Iedereen, zeker elke rabiate fietser, herinnert zich het vroege winteroffensief. Sneeuwellende op de wegen, waarop tienduizenden tonnen strooizout terechtkwamen. Woensdagnamiddag 1 december. Mijn teerbeminde schoonbroer Dirk springt aan de school waar hij lesgeeft de fiets op om huiswaarts te keren. Dirk is een Flandrien in hart en nieren. Gaat al dertig jaar met de fiets ...

Zaterdag 2 oktober, ’s morgens vroeg. Ik schiet voor de zesde keer die nacht mijn bed uit richting toilet. Buikgriep. Meestal zit ik in het zadel als ik me voel als een dweil. Nu dus ook op de wc-bril. De fysieke, daarna auditieve en vervolgens olfactorische sensaties die me te beurt vallen leggen mijn gezicht in een duurkramp, normaliter mijn typerende fietsmimiek. Ik heb het gevoel dat ik...

Interviews na een wielerwedstrijd. En hoe dat vroeger ging, voor de oorlog. Toen er al radio was, maar ook niet méér dan dat. Coureurs moesten er nog aan wennen om in zo’n zonderling nieuw ding als een microfoon te spreken. Romain Maes, in 1935 eindwinnaar van de Ronde van Frankrijk, kreeg in het Parijse Prinsenpark van journalist Karel Van Wijnendaele een blaadje toegeschoven ...

In mijn rustperiode, nauwelijks een zondag of twee in september en oktober, durf ik me weleens wagen aan typische zondagsuitstapjes. Taart en koffie, gevolgd door een slenteruitstap in Sluis of een bezoek aan de kermis met heel de familie. Kermiszondag in het dorp waar ik ben opgegroeid is elk jaar een weerzien. Ineens word je geconfronteerd met oude schoolvrienden, momenteel mama’s en papa&...

Deelnemen is belangrijker dan winnen. De olympische gedachte. Ik slaag er maar niet in om me ermee te verzoenen. Ik kan niet tegen verliezen. Daar is toch niets fout mee? Erger is: wanneer ik verlies, kan ik moeilijk relativeren. Als het niet helemaal is gelopen zoals ik het wilde: dààr word ik korzelig van. En toch is relativeren een must. Zoniet vreet je jezelf op. Wat is dan de j...

Doctoreren is intellectueel vrij belastend. Het is soms moeilijk om er de aandacht bij te houden. Vandaar dat ik ook columns voor Grinta! schrijf. Acht uur onderzoek per dag, zeker voor sporters, is een onmogelijke opdracht. Je krijgt niet alleen een zittend gat, maar ook een dik gat. Doctoren zet aan tot intensief sporten. Pauzes zijn een must. Op bureau heb ik het met mijn collega vaak over spor...

Wuyts & Vannieuwkerke. Als die samen commentaar leveren is het kermis. Zij die een beetje gevoel hebben voor taal, wielerjargon en couleur cyclisme zullen snappen wat ik bedoel. Want met wat een genoegen gooit Karl Vannieuwkerke er tijdens zo’n live-uitzending plastische uitdrukkingen tussen: “’t Schaap is de preut af”. Of: “Hij rijdt met het hol wijd open.”...

De Granfondodiscipline heeft toch iets aparts. Je traint een heel jaar keihard  om dan in één maand vijf keer te presteren. Op die vijf dagen kan er vanalles mislopen. Een slechte dag of lekke band, of stel dat je juist dan ziek wordt. Ziek van de fenomale hoeveelheden koolhydraten die je al dagen aan het stapelen bent. Criteriums rijden biedt veel meer kansen, een slecht weeken...

Wat ik bijzonder leuk vind aan de professionele wielersport is dat er zoveel geslikt wordt. Het is te zeggen: dat er zoveel smoezen uitgevonden worden om het gebruik van doping te ontkennen. Dat levert een soort humor op waar zelfs een Geert Hoste in bloedvorm niet aan tippen kan. Zoals het daar recent weer in de krant stond: ‘Positief door aambeien’. Zo’n titel. Van een zeer gee...

Fietsen en muziek. Muziek en fietsen. Het gaat niet zelden hand in hand. En terecht. Denk maar aan de Gentse Zesdaagse. Daar hoor je veel ‘hoempapa’-spul maar (gelukkig) ook af en toe stevig gitaarwerk. Van ‘Heb je even voor mij?’ tot ‘Eye Of The Tiger’. Het is lang niet zo gek: op een velodroom geraak je nogal snel uitgekeken en een opzwepende tune lijkt me een...

Herinnert u zich het tafereel uit de Tour de France 1997 toen onze landgenoot Tom Steels in volle massasprint een bidon keilde richting de knikker van Frédéric Moncassin? Of herinnert u zich wat in de recente Tour gebeurde: Mark Renshaw, de locomotief van de ongenaakbare Cavendish, die Julian Dean trakteerde op enkele rake kopstoten en daarna Tyler Farrar richting dranghekken pilotee...

Net zoals een paar duizend andere dames en heren die de passie voor de fiets delen met de liefde voor de motor heb ik de 53x11-column van Rik Vanwalleghem in de laatste Grinta! een paar keer vol ongeloof herlezen. Ik had een dergelijke aanval op de motorrijder in het algemeen immers niet verwacht in ‘mijn’ vredelievend fietstijdschrift. Een blog heeft geenszins de bedoeling om een pole...

Wie een granfondo rijdt, wordt ‘afgerekend’ op zijn of haar tijd of plaats. “En? In welke tijd?”, “Beter dan vorig jaar?”, “Hoeveelste?”: van die dingen. Dergelijke vragen zijn alvast simpeler en korter dan de antwoorden erop. Want wat zegt een tijd eigenlijk zonder het verhaal erachter? Ik bedoel: verhalen die ‘de tijd’ kunnen verduidelijken, die kunnen nuanceren of… waarach...

Domani Maratona dles Dolomites. De trui hangt klaar. Ik kijk vanop mijn hotelkamer uit op de Dolomietenpieken. Ze lachen. Nee, erger: ze grijnzen. De Passo Giau grijnst het gemeenst van allemaal. Mijn zwarte beest. Al twee jaar op rij. Derde keer, goede keer dan maar? Alles is goed om me op te peppen. De Giau met zijn 10 steile kilometers zit tussen mijn oren. Morgen probeer ik vriendjes met ‘m ...

Onlangs maakte ik de test mee van het prototype van de nieuwe Eddy Merckx EMX-7, een carbon racer die straks voor 10.000 (!) euro over de toonbank rolt. Allerminst klein grut dus. Gek is het eigenlijk niet want het allerduurste segment in de fietsmarkt boert goed. Kijk maar eens rond in het wielertoeristenpeloton, het beste is vaak niet goed genoeg. Met glimmende en afgetrainde kuiten, flashy pakj...

In de jaren ’60 en ’70 was de kermiskoers in Mortsel-Oude God een van de hoogtepunten van het jaar. Voor de start vergaapte ik me aan de renners die ik kende van mijn verzameling bladwijzers van Poeders Mann: Piet Oliebrandt, Jos Boons, Willy In’t Ven, Willy Van Neste, Daniel Vanryckeghem. Ook de botervloot van Rik Van Looy (Solo Superia) was er, weliswaar zonder admiraal: Edgard Sorgeloos, ...

Spartacus. De locomotief van Ittigen. De brommer uit Bern. Of eerder: de Harley. Of was het een Hummer? Een pletwals. Een ‘Platwalzer’. Een tank. Een Zwitserse metronoom. Een fenomeen. Een beest. Buitenaards. Merckxiaans. Er werd kwistig met superlatieven gestrooid toen Fabian Cancellara onlangs ‘onze’ klassiekers kwam veroveren. Volledig terecht. Vind ik. Wie wordt immers niet stil van de...

Zit fietsen in de genen? En wat is er dan genetisch bepaald? Talent of de passie voor het fietsen. Talent lijkt grotendeels aangeboren. Cancellara trapt van nature uit hoge vermogens, net als Tom Boonen. Marianne Vos is ongetwijfeld een natuurtalent. De een beschikt over een explosief vermogen, de ander heeft een grote motor. Sommige gelukzakken hebben zelfs beiden. Tegenwoordig kunnen ze dit tal...

Lena, de echtgenote van astronaut Frank De Winne, heeft een boek geschreven. Misschien hebt u het al gelezen, of toch het interview dat naar aanleiding van de publicatie in de krant verscheen. In ‘Mijn Countdown’ vertelt ze hoe ze zijn missie in het ISS-ruimtestation beleefde en haar man zes maanden lang enkel op een computerschermpje zag. Eén keer raakte ze bij hun wekelijkse videoafspraak d...

Het was ex-Tourbaas Jean-Marie Leblanc die me tot inzicht bracht. “Duizenden kilometers hing ik uit het dak van de Tourdirectiewagen”, zei hij me ooit. “Honderdduizenden mensen zag ik staan langs de kant van de weg. Op al die gezichten zag ik vreugde, blijdschap, verrukking. In één woord: ik zag gelukkige mensen. Ik reed doorheen een feest. Kinderen lachten, maakten sprongetjes. Vrouwen wu...

Sörensen en Flens in de aanval in de Giro. Mark Webber die de pole position in de Grand Prix Formule 1 van Monaco neemt. De tv op mijn hotelkamer in Hasselt overstelpt me met deze (op dit moment) volstrekt zinledige informatie. Ik bedoel: het interesseert me allemaal geen bal, geen zier, geen fluit. Ik hoor niet thuis in deze hotelkamer! Ik had op de fiets moeten zitten, in de derde etappe van de...

Wat doet 1.000 km fietsen in 4 dagen met een mens? Het had een goede insteek voor een artikel in Grinta! kunnen zijn. We hadden het empirisch kunnen/moeten nagaan, vind ik nu. De lichaamsdata (gewicht, bloedwaarden, …) van een deelnemer van de 1.000 km van Kom op tegen Kanker opmeten vòòr en na de onderneming. Hoeveel gewicht is hij of zij kwijt? Wat is er gebeurd met de hematocrietwaarde? Kor...

Geen 250, ook geen 271 maar uiteindelijk zowaar 279 km staan vandaag op de teller. Het 1000 km-peloton heeft de eerste ‘etappe’, Oostende-Leuven, achter de kiezen. Met succes. U hoort het goed: 279 km. Tweehonderdnegenenzeventig. Het klinkt prehistorisch. We hebben een ‘Milaan-Sanremoke’ gedaan. Hier en daar was er wat gemor om het ‘teveel’ aan kilometers maar dat werd al snel onder d...

“Ge zijt zot, zeker?” en “Zie je het zitten?”: het zijn de vragen die ik de voorbije weken herhaaldelijk naar mijn hoofd kreeg geslingerd. Niet onlogisch: er zijn weinig fietsers die overwegen (laat staan het werkelijk ook ‘doen’) om vier dagen na elkaar telkens 250 km af te haspelen. Ik doe het wel! Samen met tientallen anderen. En toch hoeft er geen stempel ‘INSANE’ op ons voorho...

Dat ik geen zonen heb, heb ik me nog geen seconde beklaagd. Collega-vaders fronsen de wenkbrauwen bij deze schijnbaar heiligschennende uitspraak. Mijn ongelofelijke voetbaltechniek zal ik wel niet door kunnen geven. Dat is waar. Het  geheim van het ‘Houtmanpuntertje’ neem ik  dus mee in mijn graf. Vuile moppen tappen zal ook wel geen gedeelde hobby worden met mijn dochters. En aanschuiven aa...

Ik had zoiets van: als je hoofdredacteur bent van een fietsmagazine, dan moet je toch weten waarover je spreekt? Ik kon me toch niet blijven beperken tot mijn wegfiets? Op naar de velodroom dus met een pistefiets, op naar de modderplassen met een crosser en op zoek naar mijn meest gestroomlijnde positie op mijn nieuwe tijdritvehikel. 2010 is voor mij het jaar van de horzontverruiming. Ik werd dus...

Een materiaalfreak zou ik mezelf niet noemen. Tot drie jaar geleden kende ik amper het onderscheid tussen een koersfiets en een mountainbike. De een is voor op de weg en de ander voor in het veld. Een triple, is dat geen zwaar bier? Met welk verzet rij jij? Euh, van voor in het midden en vanachter een beetje naar buiten. Indien je zonder enige voorkennis in de fietswereld belandt, is de schok zeer...

In zijn biografie ‘Le Tour de ma vie’ schrijft Jean-Marie Leblanc over een kennis die uit zijn kindertijd nog steeds die ene sinaasappelschil bewaart die Jacques Anquetil tijdens de passage van een wielerwedstrijd voor zijn voeten wierp. Leblanc heeft die relikwie met eigen ogen gezien. Een schil in een bokaal. Van de appelsien die Maître Jacques tot zich nam. De kennis in kwestie heet volled...

Derde week januari. De langer wordende dagen steken de eerste Turkse tortel in gang. Ik hoorde hem vanmorgen koeren in mijn dakgoot. Op weg naar mijn kippen zag ik in de tuin een spichtig, lichtgroen scheutje uitsteken boven de modderige brij (een krokus?; een sneeuwklokje?). Ook voor de aronskelk en, in de moestuin, de zuring is het seizoen al begonnen. De knoppen van de prunus leken me iets meer...

Over “a bitchie Vloms” sprekende Noorse kampioenen en de wielerontmaagding van een bende zaalvoetballers. Haiku 1 Een kudde sponsorwagens Een horde coureurs volgt gauw Supporters content Vrijdagavond. Zeven prille veertigers en drie dertigers (waaronder auteur dezes) bijeengepropt in drie wagens. Een mannenweekend. Onze band? We spelen samen in zaalvoetbalploegje BPB. Binnenkant Paal Bin...

4 broodjes honing pasta met olijfolie straks is het weer koers De auto in voor een trip richting zuiden. Eerste tussenstop Luxemburg. Al afgelegd: een kleine 300 km. De kinderen luchten, de benen strekken. Goedkoop (nu, ja) tanken. 50 euro de tank in. U snapt het plaatje? Milaan-Sanremo loopt ongeveer over dezelfde afstand. Renners zijn geen auto’s, maar moeten ook wel hun tank vullen. Weet ...

“En? Zijde in form?” Het is een vraag die me wel vaker wordt gesteld. Veelal antwoord ik dan iets steriels in de zin van “Bah, we doen ons best”. Als het over ‘vorm’ gaat, hou ik me liever op de vlakte. Vorm is een kostbaar goed. Vorm moet je koesteren, beminnen. Wat beklaag ik de mensen die nog nooit ‘vorm’ hebben ervaren. Wat zijn ze arm. “Niet-wielrenners. De leegte van die le...

Wat doet een fietser in de winter? Languit op de zetel liggen zappend tussen realityseries en kookprogramma’s, de keuze wordt steeds moeilijker met digitale tv. De verveling slaat toe, de keukenkast en de frigo lonken en voor je het weet ben je alweer aan de chips en de pintjes. Slecht weer en regen doet vettig eten. Ik heb er zelf ook af en toe last van, chocolade en speculoospasta zijn moeilij...

Je zal in deze eindejaarsperiode maar aan zo’n kassa staan en als volautomatische winkeljuf ganser tijd hetzelfde vragen. “Is ’t voor een cadeautje?” Om daarna steevast het klevertje met de prijs er van af te pulken, vooraleer het in een mooi papiertje met lint en strik te schikken. Want wie een geschenk krijgt, hoort uiteraard niet te weten hoeveel het heeft gekost. Van vriend Fries kreeg...

Zesdaagse van Gent. Buiten regent het oude wijven (moesten er jonge deernes naar beneden vallen, dan werd er dagelijks om een zondvloed gebeden). Ik sta op het middenplein, tussen het plebs. Met een volkspint duw ik de wielervreemde sushi en hachis van het vip-diner zo diep mogelijk weg in mijn verteringsbuis, richting cloaca, waar die troep thuishoort. Hier moet ik zijn, tussen het gezever en gez...

Fausto Coppi, de legendarische Italiaanse wielerkampioen, is dit jaar vijftig jaar overleden. De man, meer mythe dan mens, mag aanspraak maken op de titel van meest tot de verbeelding sprekende wielrenner aller tijden. Niet alleen door zijn talrijke overwinningen, niet alleen door zijn onmogelijke ontsnappingen en solotochten, niet alleen door zijn legendarische strijd met zijn antipode Gino Barta...

Ik benijd mijn vrouw. Niet omdat ze onlangs oerkreten producerend onze eerste koter op de wereld heeft gezet en ook niet omwille van haar geduld, een noodzaak als je met mij wil samenleven. Nee, mijn vrouw heeft het grote voordeel dat ze van motoren en fietsen – nota bene mijn twee passies – geen fluit verstand heeft. Ik wou dat ik, net als haar, niet gehinderd door enige kennis van zaken mijn...

Dura lex, sed lex. De wet is hard, maar het is de wet. Ik heb het over de wielerwet. Geen hardere wet dan de wielerwet. En vooral dan de wet van de pech. Kan iedereen overkomen, schuilt achter elk hoekje, niemand die ervan gespaard blijft. In Les Trois Ballons van 2009 werd ik met pech geconfronteerd, tot drie maal toe. Te veel pech op één dag voor één mens. Jammer, want een verbetering van m...

Dinsdag 29 december. Loenhout lijkt wel bezet gebied. Tijd voor cyclocross. Ik denk terug aan de gevleugelde woorden van wijlen mijn grootvader wanneer we samen naar Sportweekend keken: “Cyclocross? Cyclosmos, ja!”. Inderdaad, de overvloedige sneeuw van de afgelopen week is verdwenen. De bovenlaag is herschapen in een genadeloos modderbad.  Het is fris, maar ik ben erop gekleed. (Alleen die d...

Het is 18 april 1999. Frank Vandenbroucke is klaar voor de start van Luik-Bastenaken-Luik 1999. Hij heeft opvallend fel gebronsde, glimmende benen. “Een speciale olie waardoor de benen er bruiner uitzien”, verklaart VDB. Later op de dag doet hij wat hij voorspelde: iedereen glad uit het wiel demarreren. Die dag, die 18de april, werd VDB TGV geboren. Mijn God op twee wielen. VDB werd mijn idool...

Veel mensen zijn nieuwsgierig naar de prijzen die ik kreeg bij het winnen van cyclo’s. Hoeveel geld heb je verdiend? Werk jij eigenlijk nog? Soms is het toch een  teleurstelling. Al die uren pijn en ellende, voor een lelijke beker en een bos bloemen. Net een kind die een Playstation verwacht, vol enthousiasme het cadeaupapier aan flarden scheurt en stuit op een sponsen pyjama met streepjes. En ...

Neen, je hoeft niet altijd te geloven wat er in de kranten staat. Zeker niet in dat ene rubriekje dat ‘horoscoop’ heet en dagelijks volgeschreven wordt door – zo ben ik haast zeker – een ongetrouwde tante die voor haar ongetwijfeld vet betaalde verzinsels nog een spaarpotje bijeen hoopt te krijgen voor een laatste facelift en een liposculptuur van buik en billen. Het moge duidelijk wezen: ...

Onlangs ging ik fietsen op Walcheren. Met de Westerscheldetunnel als alternatief voor de puffende ferry van Breskens naar Vlissingen, is dit Zeelandse eiland sinds maart 2003 stukken makkelijker te bereiken. Met de auto Gent voorbij, dan richting Zelzate, in Terneuzen de Westerscheldetunnel in, Middelburg langs en fietsen uitladen op eindbestemming Zoutelande. Bij een ideale temperatuur van 20 gra...

Nog iets wat mijn wielerpetje te boven gaat: waarom wordt op televisie, bij sfeerreportages over coureurs, altijd loeiharde hardrock of hyperkinetische funk gedraaid? Terwijl je live, op de koersen zelf, steevast wordt getrakteerd op hoempapa en andere smartlapperij? Kan mij daar iemand een serieus en bij voorkeur wetenschappelijk onderbouwd antwoord op geven? Is daar overigens al eens onderzoek r...

Ik ben te oud geworden om nog onbezonnen dingen te doen. Als semi-kaalhoofdige naar Werchter gaan bijvoorbeeld. Of als wielerslak de Ventoux beklimmen. Ik wil geen oudere jongere zijn. Die hebben iets zieligs over zich. Kunnen geen afscheid nemen van wat onherroepelijk voorbij is. Waarom ik dan instemde met deelname aan de RetroRonde is me nog steeds een raadsel. Eén seconde nadat ik die ochtend...

Geen warrige wetenschapper, hooggeleerde lapzwans noch zelfverklaarde filosoof die er een zinnige verklaring voor heeft, maar toch is het elke zomer weer van dat. De Tour en de honderdduizenden, miljoenen schijnbaar doodgewone mensen die er drie weken lang zeer ongewoon voor langs de weg gaan staan. Probeer het overigens zelf maar eens uit te leggen aan uw aangetrouwde nicht uit Binnen-Mongolië o...

De zomer van ’69. Het is niet alleen de titel van een smakelijk, nostalgisch boek van mijn coco (collega-columnist) Cornillie Patrick. Het is ook een periode uit mijn leven die letterlijk in mijn hersenen is gebrand. Die zomer hing op aan drie kapstokken: mussen, muizenissen en Merckx. Het was inderdaad de tijd dat er nog massaal mussen in ons land voorkwamen. Ik hoor nu nog hun klaaglijke getj...

Beste hoofdredacteur, Ik weet dat het zeer ongebruikelijk is dat ik mij middels een schrijven persoonlijk tot u richt, maar ik zit dan ook opgezadeld met een serieus probleem. Uit de resultaten van recent bloedonderzoek is namelijk gebleken dat bij mij een hematocrietwaarde van 50,4 is vastgesteld. Ben ik beroepsrenner, dan word ik bij deze officieel arbeidsongeschikt bevonden. Ik snap eerlijk ge...

Ik dacht dat mijn vermogen tot ergernis met de leeftijd zou afnemen. Het tegendeel blijkt waar te zijn. Hoe ouder ik word, hoe meer adrenaline ik produceer. Hoe grijzer, hoe gallischer. Als ik word geconfronteerd met hoogmoed, onrechtvaardigheid en vooral domheid, komt de stoom me uit de oren. Nu ik eraan denk, oren zijn als ergernis: ook zij worden met de jaren groter. Achter het stuur van mijn...

Tiens, tiens, een coureur met een moustache. Een kanjer van een moustache! De 24-jarige Amerikaan Steven Cozza, van het Team Slipstream. Heb ik het goed als ik zeg dat het geleden is van de jonge Eric Van Lancker dat we nog zoiets zagen in het profpeloton? Ik spreek van eind de jaren tachtig van de vorige eeuw, toen ook de pistiers Urs Freuler en Danny Clark nog hun bovenlip ongeschoren lieten. Na...

Ik haat kasseien. Als gelegenheidsfietser doe ik alles om ze uit de weg te gaan. Fietsfanaten die zeggen te kicken op kasseien zijn snobs. Vrij naar Van Dale is een snob iemand die ‘uit wielerzucht of zucht tot distinctie, om voor vol te worden aangezien, meer belangstelling in en voor kasseien of kasseiklassiekers voorwendt, dan hij in werkelijkheid bezit’. Snobs snijden op over hun verkenni...

Wat heb je als wielerclub nodig om een cyclocross te organiseren? Nog niet zo heel lang geleden was het antwoord eenvoudig: een  bereidwillige boer, paaltjes en wat touw voor het parcours. Meegenomen was ook een stamineetje in de buurt, met op de koer een zwengelpomp en bijgebouw, zodat de coureurs zich na afloop toch wat schoon konden schrobben. Zoniet, dan zouden ze voor de De Clercqs en de Van...

Onlangs was Stijn Devolder in het Centrum Ronde van Vlaanderen te gast op een praatavond. Hij deed er een opmerkelijke uitspraak. “Net voor de Tour was ik in topconditie, en daardoor ook zeer kwetsbaar. Vandaar dat ik ziek werd.” Je zou denken: een afgetraind, paraat renner, die presteert op de top van zijn kunnen, is ook een weerbaar renner. Niet dus. Hoe scherper een topatleet staat, hoe bro...

Campione del mondo! Weltmeister! Champion du Monde! Wereldkampioen! Geef toe, er zijn minder leuke aanspreektitels in deze wereld. Temeer omdat, eens je wereldkampioen bent, je altijd tot dat selecte kransje wereldkampioenen behoort. “Eens wereldkampioen, altijd wereldkampioen”, verzekerde Johan Museeuw, wereldkampioen in Lugano 1996, me ooit. Museeuw pakte die regenboogtrui bij de profs, ik....

Ik heb het persoonlijk nogal voor coureurs van het genre Sven Nys of Filip Meirhaeghe. Coureurs die gewoon álles aanpakken. Meirhaeghe heet een mountainbiker te zijn, maar leeft zich net zo goed uit in pistemeetings, pikt ‘s winters een paar cyclocrossen mee, start een dikke maand later als wegrenner in de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix en rijdt die nog uit ook. Met Sven Nys gaat het pr...

Zondag 7 september. Ik word wakker en vermoed achter het slaapkamergordijn onaangenaam weer. Het is erger. Het is ronduit pokkenweer. Meteen flitst me mijn roekeloze belofte om deel te nemen aan de Memorial Briek Schotte – die op die zondag 89 zou geworden zijn – door het hoofd. Een intiem en symbolisch tochtje georganiseerd door de Vriendenkring der Flandriens, met start en aankomst in Oudena...

De ‘heilige cyclotriptiek’ Trois Ballons/Dolomietenmarathon/Marmotte heb ik in de benen. Hoe ik mijn cyclodebuut beleefde? Trappend op de pedalen terwijl de hits van Roy Orbison (1936-1988) door mijn hoofd dansten... In Dreams Cyclo’s rijden is dromen. Wegdromen bij de machtige decors die je omgeven. Maar bovenal is het dromen van een scherpe tijd, van wat je vermag in zo’n slopende toch...

Recent nog eens de beelden teruggezien van de finale van het wereldkampioenschap van 2005 in Madrid. U weet wel: “Tommeke, Tommeke, Tommeke, wat doe je nu?”. Een nogal wanhopige, zij het op dat moment zeer terechte journalistieke queeste, waarmee Michel Wuyts zich naast Rik De Saedeleer in de Galerij der Onsterfelijke Kreten heeft geplaatst. Het was dan ook een koninklijke spurt die Boonen daa...

Je bent veertig geworden en het besef overvalt je als een dief in de nacht: ongeveer de helft van je leven op deze aardkloot is voorbij. Je maakt een balans op waar je niet vrolijk van wordt. De tijd die je nog rest, moet aan 200% geleefd worden. Want het leven vliegt voorbij, de jeugd is blijkbaar toch niet voor eeuwig, het lichaam begint duidelijke aftakelingsverschijnselen te vertonen. Bij hoog...

1. Trek voor de Tour de France in de eerste plaats richting Frankrijk! Het zou volstrekt belachelijk zijn de Rondekaravaan te staan opwachten in pakweg Papua Nieuw-Guinea of op het eerste het beste boorplatform ten oosten van de Shetlands. 2. Gooi aan de grens al uw Belgische complexen van u af en doe u voor als een Hollander die de Franse taal volledig machtig is. Veel kans dat ze u, uit pure co...

Op een warme zaterdagmorgen in het begin van mei kwam een man de brasserie van het Centrum Ronde van Vlaanderen binnen. Hij woog minstens 110 kg, schatte ik. Hij had een geelblauwe fietsuitrusting aan die reclame droeg voor een meubelbedrijf. Zijn truitje zat om zijn lijf gespannen als een extreem opgeblazen ballon, waardoor de publicitaire boodschappen die het droeg in koeien van letters te lezen...

Onderweg in het zachte, winderige Normandië is er plots dat schokje. Bij het zien van een wegwijzer naar Quincampoix, het plaatsje bij Rouen waar Jacques Anquetil vandaan kwam. Dat het daar gewoon en zondermeer op een ordinair verkeersbord staat ten behoeve van truckchauffeurs en toeristen! Alsof Anquetil nooit de Ronde van Frankrijk, de Ronde van Italië, Luik-Bastenaken-Luik of Gent-Wevelgem he...

Een van de grote angsten van een ouder wordend mens is dat hij op een bepaald moment niet meer ‘mee’ zal zijn, dat hij de trein van nieuwe ontwikkelingen en nieuwe trends zal missen, dat hij door de jongere generaties als ‘passé’ en ‘gedemodeerd’ zal worden gecatalogeerd. Het is een vrees waar ik lange tijd moest mee lachen. Aan mij zouden technologische revoluties en maatschappelijke...

Waarom komen vragen, gedachten of herinneringen aanwaaien zoals ze komen aanwaaien? Zonder enige aanleiding. Of juist wel? Dat de 19de maart de feestdag is van de heilige Jozef, bij voorbeeld. Deze fijne, doch volstrekt overbodige wetenswaardigheid schiet mij plots te binnen. Waarom hic et nunc, heute, maintenant? Wat zit er in een mensenhoofd, wat spookt er onder dat schedeldak? Toch geen documen...

Het is de wakkere lezer ongetwijfeld al duidelijk geworden dat ik als actief wielertoerist niet tot de nationale top mag worden gerekend. Maar ik doe mijn best om per seizoen een handvol kilometers te draaien. Ik probeer zelfs mijn familie te mobiliseren voor de goede zaak. Ik gaf eerder aan hoe ik tandenknarsend mijn vrouw tot het wielertoerisme probeerde te bekeren. Om tot de vaststelling te kom...

Brussel-Halle-Vilvoorde, categorie 1.1 op de continentale kalender,  kende op z’n zachtst gezegd een verrassende ontknoping. Weliswaar domineerden de favorieten De Wael en Flamand van begin tot einde, maar het was uiteindelijk de relatief onbekende Karl-Heinz Lambertz die als derde hond met het figuurlijke been ging lopen. Liefst 25 teams, waaronder 6 ProTourploegen, tekenden present op de Bru...

Waar is fietsen goed voor? De vraag komt geregeld bij me op. Ik pareer er de aandrang mee waarmee de fietsengel in mij me influistert dat het hoog tijd wordt om weer eens in het zadel te klimmen. Waarom zou ik gaan fietsen? De vraag maakt deel uit van het excusenpakket waarmee ik mezelf binnenskamers probeer te houden. Mijn smoezenarsenaal heeft intussen gigantische proporties aangenomen. Dat moe...

De jaarwisseling komt stilaan in zicht, en jawel, daar zijn ze weer: de lijstjes, de poppolls, de trofeeën, de prijzen! De Nationale Trofee voor Sportverdienste, de Sportman/Sportvrouw/Belofte/Ploeg van het Jaar, de Vlaamse Reus, de Sportpersoonlijkheid van het Jaar, het Vlaams Sportjuweel, de H van Humo, de Kastaar, en wat nog allemaal. Het lijkt wel alsof iedereen, van het Vlaams ministerie van...

Juicht met mij, Vrienden van de Hoge Bi. Want de teller van mijn niet nader te noemen fietscomputer – in deze rubriek maak ik enkel sluikreclame als daar financieel of in natura iets tegenover staat – rondde onlangs de kaap van de duizend. Duizend mijlen, wel te verstaan. Want bij het inbrengen van een nieuw batterijtje begin dit jaar sloeg het rotding over op Angelsaksische instellingen. Bij ...

Het kan soms eigenaardig lopen in de wereld. De eerste pilsjes werden getapt in het Tsjechische Pilzen, maar het zijn de Duitsers die de grootste drinkers zijn geworden. Fast food hoort bij het clichébeeld van de VS, terwijl het in Hamburg was dat voor het eerst rundvlees op een rond broodje werd geserveerd. Met het veldrijden liep het net zo. Vlaanderen heet de bakermat van deze sport te zijn, m...

Nergens is het verschil tussen man en vrouw zo groot als in het zadel van een fiets. Ik heb het hier nog niet eens over morfologische, fysionomische of esthetische aspecten van de respectievelijke zit. Neen, we spreken hier over het fundamenteel verschillende gedrag van man en vrouw als deze zich voortbewegen met behulp van de constructie genaamd fiets. Een vrouw die zich aan het recreatieve fiet...

Allé vooruit, als alle media, overheidsinstanties, scholen, milieugroeperingen en meteorologen het dag in dag uit over het broeikaseffect en de smeltende poolkappen hebben, dan wij óók natuurlijk. Omdat het goed staat om mee te janken met stabiele brillenintellectuelen en bezadigde wetenschappers op sandalen. Omdat wij tenslotte ook te veel CO2 en fijn stof in onze longen zuigen en het ene warm...

Ik heb me altijd verbaasd over het onwaarschijnlijke fotografische geheugen van wielrenners. Je vroeg Briek Schotte met welke vier renners hij was ontsnapt in Gent-Wevelgem van 1955 en hij ratelde prompt de namen af van Keteleer, Impanis, Noyelle en Kubler. Hij kon je vertellen met welke truitjes ze reden, welke kleur hun drinkbus had, dat de linkerveter van Impanis los zat. Het kwam telkens teru...

Het was in de Tour van 2001 dat ik het voor het eerst zag, daar in Huy, op de hoek van de Rue Bastin en de Avenue Godin-Parnajon, bij de start van de etappe naar Verdun. Een groot en potig kraam met koerstruien en wielergadgets, strategisch opgesteld bij de Village de Départ, een oord dat handtekeningenjagers en dagjestoeristen aantrekt zoals een jampot een zwerm wespen. Honderden, duizenden mens...

De winter was knudde. Tijdbommen onder de wielersport. Dopingellende, ruzie tussen de bonzen, Ullrich die er een punt achter zette. Welke motivatie moest ik daaruit putten om zelf weer op een fiets te kruipen? Er was nochtans nood toe. 2006 was een rotjaar geweest: zegge en schrijve 576 kilometer op de teller. Een andere teller, die van mijn weegschaal, vertelde een spiegelbeeldverhaal: meer dan t...