‘Who’s The King’. Op de aanstekelijke intro van de hit van ‘Dog Eat Dog’ werd Tom Boonen in januari van dit jaar aangekondigd op de ploegvoorstelling van het ‘nieuwe’ Omega Pharma-Quick Step. Een ploeg met een nieuw elan, kreeg de verzamelde pers in de studio van ‘De Laatste Show’ te horen. Met ook een ‘nieuwe’ Tom Boonen. Niemand w...

Frederik Backelandt is hoofdredacteur van Grinta! en fervent fietser. Dit jaar wilde hij wel eens een aantal keer langsgaan bij de sportpsycholoog. “Uit nieuwsgierigheid en vooral omwille van het besef dat de mentale factor bij de sporter cruciaal is.” Eva Maenhout zegde haar medewerking toe. Hieronder: de tweede etappe in ‘Project Kopkracht’.  Kopkracht heb ik nodig....

Ik ben blij dat ik deze blog nu pas heb geschreven en niet op zondagavond 12 juni. Ik ben blij dat ik toch zò slim ben geweest. Want zo heb ik gezichtsverlies vermeden. Ik verklaar me nader. Op zondagavond 12 juni arriveer ik in Briançon. Ik met de fiets. Fotograaf Stephan met de wagen. De hele dag zijn we op zwier geweest en hebben we hard ‘gewerkt’. Ik op de fiets, hij ...

Het zijn hoogdagen voor de cyclorenners. Ook voor de ‘granfondisti’ van het Grinta! Granfondo Team. Met z’n negenen (inclusief een heus team van koks) vertoeven we aan de voet van de Col du Glandon. Vijf van hen (exclusief de koks) fietst zaterdag La Marmotte, dé cyclosportieve toertocht bij uitstek. Dik 170 km over Glandon, Télégraphe, Galibier en Alpe d&rsq...

Een Belgisch vlagje en daarnaast ‘WOUTER’ in kapitalen. Apetrots was hij dat zijn naam dit jaar op de vrachtwagen van het nieuwe, grote, wereldse en exclusieve Leopard-Trek mocht prijken. Hoe fier was hij om zichzelf luitenant van Fabian Cancellara te mogen noemen. Hoe verrukt om het strakke en stijlvolle shirt van de Luxemburgse superformatie te mogen dragen. Op Mallorca, kort voor ...

Frederik Backelandt is hoofdredacteur van Grinta! en fervent fietser. Dit jaar wilde hij wel eens een aantal keer langsgaan bij de sportpsycholoog. “Uit nieuwsgierigheid en vooral omwille van het besef dat de mentale factor bij de sporter cruciaal is.” Eva Maenhout zegde haar medewerking toe. Frederik post de volgende maanden af en toe een blog over zijn 'mentale vooruitgang'... Mijn ...

Het zit er weer op voor een half jaar. We moeten weer overleven zonder. Ik heb het over het veldrijden. In Oostmalle ging het nog één keer om de knikkers. Het werd een thriller van formaat. Eentje met getrokken messen tussen Sven Nys en Kevin Pauwels, beslecht in het voordeel van de eerste. Uiteraard, zou je bijna zeggen. Nys is en blijft de rustige vastheid van het veldrijden. Welis...

Deelnemen is belangrijker dan winnen. De olympische gedachte. Ik slaag er maar niet in om me ermee te verzoenen. Ik kan niet tegen verliezen. Daar is toch niets fout mee? Erger is: wanneer ik verlies, kan ik moeilijk relativeren. Als het niet helemaal is gelopen zoals ik het wilde: dààr word ik korzelig van. En toch is relativeren een must. Zoniet vreet je jezelf op. Wat is dan de j...

Fietsen en muziek. Muziek en fietsen. Het gaat niet zelden hand in hand. En terecht. Denk maar aan de Gentse Zesdaagse. Daar hoor je veel ‘hoempapa’-spul maar (gelukkig) ook af en toe stevig gitaarwerk. Van ‘Heb je even voor mij?’ tot ‘Eye Of The Tiger’. Het is lang niet zo gek: op een velodroom geraak je nogal snel uitgekeken en een opzwepende tune lijkt me een...

Herinnert u zich het tafereel uit de Tour de France 1997 toen onze landgenoot Tom Steels in volle massasprint een bidon keilde richting de knikker van Frédéric Moncassin? Of herinnert u zich wat in de recente Tour gebeurde: Mark Renshaw, de locomotief van de ongenaakbare Cavendish, die Julian Dean trakteerde op enkele rake kopstoten en daarna Tyler Farrar richting dranghekken pilotee...

Wie een granfondo rijdt, wordt ‘afgerekend’ op zijn of haar tijd of plaats. “En? In welke tijd?”, “Beter dan vorig jaar?”, “Hoeveelste?”: van die dingen. Dergelijke vragen zijn alvast simpeler en korter dan de antwoorden erop. Want wat zegt een tijd eigenlijk zonder het verhaal erachter? Ik bedoel: verhalen die ‘de tijd’ kunnen verduidelijken, die kunnen nuanceren of… waarach...

Domani Maratona dles Dolomites. De trui hangt klaar. Ik kijk vanop mijn hotelkamer uit op de Dolomietenpieken. Ze lachen. Nee, erger: ze grijnzen. De Passo Giau grijnst het gemeenst van allemaal. Mijn zwarte beest. Al twee jaar op rij. Derde keer, goede keer dan maar? Alles is goed om me op te peppen. De Giau met zijn 10 steile kilometers zit tussen mijn oren. Morgen probeer ik vriendjes met ‘m ...

Onlangs maakte ik de test mee van het prototype van de nieuwe Eddy Merckx EMX-7, een carbon racer die straks voor 10.000 (!) euro over de toonbank rolt. Allerminst klein grut dus. Gek is het eigenlijk niet want het allerduurste segment in de fietsmarkt boert goed. Kijk maar eens rond in het wielertoeristenpeloton, het beste is vaak niet goed genoeg. Met glimmende en afgetrainde kuiten, flashy pakj...

Spartacus. De locomotief van Ittigen. De brommer uit Bern. Of eerder: de Harley. Of was het een Hummer? Een pletwals. Een ‘Platwalzer’. Een tank. Een Zwitserse metronoom. Een fenomeen. Een beest. Buitenaards. Merckxiaans. Er werd kwistig met superlatieven gestrooid toen Fabian Cancellara onlangs ‘onze’ klassiekers kwam veroveren. Volledig terecht. Vind ik. Wie wordt immers niet stil van de...

Sörensen en Flens in de aanval in de Giro. Mark Webber die de pole position in de Grand Prix Formule 1 van Monaco neemt. De tv op mijn hotelkamer in Hasselt overstelpt me met deze (op dit moment) volstrekt zinledige informatie. Ik bedoel: het interesseert me allemaal geen bal, geen zier, geen fluit. Ik hoor niet thuis in deze hotelkamer! Ik had op de fiets moeten zitten, in de derde etappe van de...

Wat doet 1.000 km fietsen in 4 dagen met een mens? Het had een goede insteek voor een artikel in Grinta! kunnen zijn. We hadden het empirisch kunnen/moeten nagaan, vind ik nu. De lichaamsdata (gewicht, bloedwaarden, …) van een deelnemer van de 1.000 km van Kom op tegen Kanker opmeten vòòr en na de onderneming. Hoeveel gewicht is hij of zij kwijt? Wat is er gebeurd met de hematocrietwaarde? Kor...

Geen 250, ook geen 271 maar uiteindelijk zowaar 279 km staan vandaag op de teller. Het 1000 km-peloton heeft de eerste ‘etappe’, Oostende-Leuven, achter de kiezen. Met succes. U hoort het goed: 279 km. Tweehonderdnegenenzeventig. Het klinkt prehistorisch. We hebben een ‘Milaan-Sanremoke’ gedaan. Hier en daar was er wat gemor om het ‘teveel’ aan kilometers maar dat werd al snel onder d...

“Ge zijt zot, zeker?” en “Zie je het zitten?”: het zijn de vragen die ik de voorbije weken herhaaldelijk naar mijn hoofd kreeg geslingerd. Niet onlogisch: er zijn weinig fietsers die overwegen (laat staan het werkelijk ook ‘doen’) om vier dagen na elkaar telkens 250 km af te haspelen. Ik doe het wel! Samen met tientallen anderen. En toch hoeft er geen stempel ‘INSANE’ op ons voorho...

Ik had zoiets van: als je hoofdredacteur bent van een fietsmagazine, dan moet je toch weten waarover je spreekt? Ik kon me toch niet blijven beperken tot mijn wegfiets? Op naar de velodroom dus met een pistefiets, op naar de modderplassen met een crosser en op zoek naar mijn meest gestroomlijnde positie op mijn nieuwe tijdritvehikel. 2010 is voor mij het jaar van de horzontverruiming. Ik werd dus...

“En? Zijde in form?” Het is een vraag die me wel vaker wordt gesteld. Veelal antwoord ik dan iets steriels in de zin van “Bah, we doen ons best”. Als het over ‘vorm’ gaat, hou ik me liever op de vlakte. Vorm is een kostbaar goed. Vorm moet je koesteren, beminnen. Wat beklaag ik de mensen die nog nooit ‘vorm’ hebben ervaren. Wat zijn ze arm. “Niet-wielrenners. De leegte van die le...

Fausto Coppi, de legendarische Italiaanse wielerkampioen, is dit jaar vijftig jaar overleden. De man, meer mythe dan mens, mag aanspraak maken op de titel van meest tot de verbeelding sprekende wielrenner aller tijden. Niet alleen door zijn talrijke overwinningen, niet alleen door zijn onmogelijke ontsnappingen en solotochten, niet alleen door zijn legendarische strijd met zijn antipode Gino Barta...

Dura lex, sed lex. De wet is hard, maar het is de wet. Ik heb het over de wielerwet. Geen hardere wet dan de wielerwet. En vooral dan de wet van de pech. Kan iedereen overkomen, schuilt achter elk hoekje, niemand die ervan gespaard blijft. In Les Trois Ballons van 2009 werd ik met pech geconfronteerd, tot drie maal toe. Te veel pech op één dag voor één mens. Jammer, want een verbetering van m...

Het is 18 april 1999. Frank Vandenbroucke is klaar voor de start van Luik-Bastenaken-Luik 1999. Hij heeft opvallend fel gebronsde, glimmende benen. “Een speciale olie waardoor de benen er bruiner uitzien”, verklaart VDB. Later op de dag doet hij wat hij voorspelde: iedereen glad uit het wiel demarreren. Die dag, die 18de april, werd VDB TGV geboren. Mijn God op twee wielen. VDB werd mijn idool...

Campione del mondo! Weltmeister! Champion du Monde! Wereldkampioen! Geef toe, er zijn minder leuke aanspreektitels in deze wereld. Temeer omdat, eens je wereldkampioen bent, je altijd tot dat selecte kransje wereldkampioenen behoort. “Eens wereldkampioen, altijd wereldkampioen”, verzekerde Johan Museeuw, wereldkampioen in Lugano 1996, me ooit. Museeuw pakte die regenboogtrui bij de profs, ik....

De ‘heilige cyclotriptiek’ Trois Ballons/Dolomietenmarathon/Marmotte heb ik in de benen. Hoe ik mijn cyclodebuut beleefde? Trappend op de pedalen terwijl de hits van Roy Orbison (1936-1988) door mijn hoofd dansten... In Dreams Cyclo’s rijden is dromen. Wegdromen bij de machtige decors die je omgeven. Maar bovenal is het dromen van een scherpe tijd, van wat je vermag in zo’n slopende toch...