Het was begin december. Iedereen, zeker elke rabiate fietser, herinnert zich het vroege winteroffensief. Sneeuwellende op de wegen, waarop tienduizenden tonnen strooizout terechtkwamen. Woensdagnamiddag 1 december. Mijn teerbeminde schoonbroer Dirk springt aan de school waar hij lesgeeft de fiets op om huiswaarts te keren. Dirk is een Flandrien in hart en nieren. Gaat al dertig jaar met de fiets ...

Zaterdag 2 oktober, ’s morgens vroeg. Ik schiet voor de zesde keer die nacht mijn bed uit richting toilet. Buikgriep. Meestal zit ik in het zadel als ik me voel als een dweil. Nu dus ook op de wc-bril. De fysieke, daarna auditieve en vervolgens olfactorische sensaties die me te beurt vallen leggen mijn gezicht in een duurkramp, normaliter mijn typerende fietsmimiek. Ik heb het gevoel dat ik...

Het was ex-Tourbaas Jean-Marie Leblanc die me tot inzicht bracht. “Duizenden kilometers hing ik uit het dak van de Tourdirectiewagen”, zei hij me ooit. “Honderdduizenden mensen zag ik staan langs de kant van de weg. Op al die gezichten zag ik vreugde, blijdschap, verrukking. In één woord: ik zag gelukkige mensen. Ik reed doorheen een feest. Kinderen lachten, maakten sprongetjes. Vrouwen wu...

Derde week januari. De langer wordende dagen steken de eerste Turkse tortel in gang. Ik hoorde hem vanmorgen koeren in mijn dakgoot. Op weg naar mijn kippen zag ik in de tuin een spichtig, lichtgroen scheutje uitsteken boven de modderige brij (een krokus?; een sneeuwklokje?). Ook voor de aronskelk en, in de moestuin, de zuring is het seizoen al begonnen. De knoppen van de prunus leken me iets meer...

Zesdaagse van Gent. Buiten regent het oude wijven (moesten er jonge deernes naar beneden vallen, dan werd er dagelijks om een zondvloed gebeden). Ik sta op het middenplein, tussen het plebs. Met een volkspint duw ik de wielervreemde sushi en hachis van het vip-diner zo diep mogelijk weg in mijn verteringsbuis, richting cloaca, waar die troep thuishoort. Hier moet ik zijn, tussen het gezever en gez...

Onlangs ging ik fietsen op Walcheren. Met de Westerscheldetunnel als alternatief voor de puffende ferry van Breskens naar Vlissingen, is dit Zeelandse eiland sinds maart 2003 stukken makkelijker te bereiken. Met de auto Gent voorbij, dan richting Zelzate, in Terneuzen de Westerscheldetunnel in, Middelburg langs en fietsen uitladen op eindbestemming Zoutelande. Bij een ideale temperatuur van 20 gra...

Ik ben te oud geworden om nog onbezonnen dingen te doen. Als semi-kaalhoofdige naar Werchter gaan bijvoorbeeld. Of als wielerslak de Ventoux beklimmen. Ik wil geen oudere jongere zijn. Die hebben iets zieligs over zich. Kunnen geen afscheid nemen van wat onherroepelijk voorbij is. Waarom ik dan instemde met deelname aan de RetroRonde is me nog steeds een raadsel. Eén seconde nadat ik die ochtend...

De zomer van ’69. Het is niet alleen de titel van een smakelijk, nostalgisch boek van mijn coco (collega-columnist) Cornillie Patrick. Het is ook een periode uit mijn leven die letterlijk in mijn hersenen is gebrand. Die zomer hing op aan drie kapstokken: mussen, muizenissen en Merckx. Het was inderdaad de tijd dat er nog massaal mussen in ons land voorkwamen. Ik hoor nu nog hun klaaglijke getj...

Ik dacht dat mijn vermogen tot ergernis met de leeftijd zou afnemen. Het tegendeel blijkt waar te zijn. Hoe ouder ik word, hoe meer adrenaline ik produceer. Hoe grijzer, hoe gallischer. Als ik word geconfronteerd met hoogmoed, onrechtvaardigheid en vooral domheid, komt de stoom me uit de oren. Nu ik eraan denk, oren zijn als ergernis: ook zij worden met de jaren groter. Achter het stuur van mijn...

Ik haat kasseien. Als gelegenheidsfietser doe ik alles om ze uit de weg te gaan. Fietsfanaten die zeggen te kicken op kasseien zijn snobs. Vrij naar Van Dale is een snob iemand die ‘uit wielerzucht of zucht tot distinctie, om voor vol te worden aangezien, meer belangstelling in en voor kasseien of kasseiklassiekers voorwendt, dan hij in werkelijkheid bezit’. Snobs snijden op over hun verkenni...

Onlangs was Stijn Devolder in het Centrum Ronde van Vlaanderen te gast op een praatavond. Hij deed er een opmerkelijke uitspraak. “Net voor de Tour was ik in topconditie, en daardoor ook zeer kwetsbaar. Vandaar dat ik ziek werd.” Je zou denken: een afgetraind, paraat renner, die presteert op de top van zijn kunnen, is ook een weerbaar renner. Niet dus. Hoe scherper een topatleet staat, hoe bro...

Zondag 7 september. Ik word wakker en vermoed achter het slaapkamergordijn onaangenaam weer. Het is erger. Het is ronduit pokkenweer. Meteen flitst me mijn roekeloze belofte om deel te nemen aan de Memorial Briek Schotte – die op die zondag 89 zou geworden zijn – door het hoofd. Een intiem en symbolisch tochtje georganiseerd door de Vriendenkring der Flandriens, met start en aankomst in Oudena...

Je bent veertig geworden en het besef overvalt je als een dief in de nacht: ongeveer de helft van je leven op deze aardkloot is voorbij. Je maakt een balans op waar je niet vrolijk van wordt. De tijd die je nog rest, moet aan 200% geleefd worden. Want het leven vliegt voorbij, de jeugd is blijkbaar toch niet voor eeuwig, het lichaam begint duidelijke aftakelingsverschijnselen te vertonen. Bij hoog...

Op een warme zaterdagmorgen in het begin van mei kwam een man de brasserie van het Centrum Ronde van Vlaanderen binnen. Hij woog minstens 110 kg, schatte ik. Hij had een geelblauwe fietsuitrusting aan die reclame droeg voor een meubelbedrijf. Zijn truitje zat om zijn lijf gespannen als een extreem opgeblazen ballon, waardoor de publicitaire boodschappen die het droeg in koeien van letters te lezen...

Een van de grote angsten van een ouder wordend mens is dat hij op een bepaald moment niet meer ‘mee’ zal zijn, dat hij de trein van nieuwe ontwikkelingen en nieuwe trends zal missen, dat hij door de jongere generaties als ‘passé’ en ‘gedemodeerd’ zal worden gecatalogeerd. Het is een vrees waar ik lange tijd moest mee lachen. Aan mij zouden technologische revoluties en maatschappelijke...

Het is de wakkere lezer ongetwijfeld al duidelijk geworden dat ik als actief wielertoerist niet tot de nationale top mag worden gerekend. Maar ik doe mijn best om per seizoen een handvol kilometers te draaien. Ik probeer zelfs mijn familie te mobiliseren voor de goede zaak. Ik gaf eerder aan hoe ik tandenknarsend mijn vrouw tot het wielertoerisme probeerde te bekeren. Om tot de vaststelling te kom...

Waar is fietsen goed voor? De vraag komt geregeld bij me op. Ik pareer er de aandrang mee waarmee de fietsengel in mij me influistert dat het hoog tijd wordt om weer eens in het zadel te klimmen. Waarom zou ik gaan fietsen? De vraag maakt deel uit van het excusenpakket waarmee ik mezelf binnenskamers probeer te houden. Mijn smoezenarsenaal heeft intussen gigantische proporties aangenomen. Dat moe...

Juicht met mij, Vrienden van de Hoge Bi. Want de teller van mijn niet nader te noemen fietscomputer – in deze rubriek maak ik enkel sluikreclame als daar financieel of in natura iets tegenover staat – rondde onlangs de kaap van de duizend. Duizend mijlen, wel te verstaan. Want bij het inbrengen van een nieuw batterijtje begin dit jaar sloeg het rotding over op Angelsaksische instellingen. Bij ...

Nergens is het verschil tussen man en vrouw zo groot als in het zadel van een fiets. Ik heb het hier nog niet eens over morfologische, fysionomische of esthetische aspecten van de respectievelijke zit. Neen, we spreken hier over het fundamenteel verschillende gedrag van man en vrouw als deze zich voortbewegen met behulp van de constructie genaamd fiets. Een vrouw die zich aan het recreatieve fiet...

Ik heb me altijd verbaasd over het onwaarschijnlijke fotografische geheugen van wielrenners. Je vroeg Briek Schotte met welke vier renners hij was ontsnapt in Gent-Wevelgem van 1955 en hij ratelde prompt de namen af van Keteleer, Impanis, Noyelle en Kubler. Hij kon je vertellen met welke truitjes ze reden, welke kleur hun drinkbus had, dat de linkerveter van Impanis los zat. Het kwam telkens teru...

De winter was knudde. Tijdbommen onder de wielersport. Dopingellende, ruzie tussen de bonzen, Ullrich die er een punt achter zette. Welke motivatie moest ik daaruit putten om zelf weer op een fiets te kruipen? Er was nochtans nood toe. 2006 was een rotjaar geweest: zegge en schrijve 576 kilometer op de teller. Een andere teller, die van mijn weegschaal, vertelde een spiegelbeeldverhaal: meer dan t...