Jammer, want een verbetering van mijn tijd van vorig jaar (7u2') zat er zeker in. Het fatum sloeg voor de eerste keer toe bij de overgang van de Brammont naar de Herrenberg, de klimmen die Le Grand Ballon inleiden.

Derailleurproblemen deden mijn ketting finaal in een Gordiaanse knoop belanden. Groepjes flitsten me voorbij. "Het is over", dacht ik, terwijl ik maar knoeide met die ketting en mezelf ook nog eens kwetste. Het bloed druppelde op de achtertrein van het witte Concorde-frame.

Net voor de moed me helemaal in de schoenen zakte, arriveerde mijn reddende engel. Als een deux ex machina. Zijn naam: Mike Velter. Neen! Niet Veltec! Mike Velter, mecanicien bij Veltec Benelux, was dit weekend gastfietser van het Veltec Team Granfondo in Les Trois Ballons. Voor hem bleek een Gordiaanse kettingknoop ontwarren blijkbaar wél een koud kunstje.

Ik kon weer op weg! Hoeveel tijd ik verloren had, was me onduidelijk. Maar ik wilde en zou er nog wat van maken. De benen voelden immers super aan, beter dan vorig jaar. Hoe ondankbaar het ook oogde, ik moest vooruit en liet Mike ter plekke op de Herrenberg.

Ik haalde groepje na groepje, enkeling na enkeling, in. Net voor het begin van de Route des Crêtes kwam ik bij een groepje met Charles Lindelauf erin. Ook Veltec-gastrenner van dienst. Een korte blik opzij en dan zette ik gewoon door, zonder omkijken. Volle gas over de Route des Crêtes. Het kon me geen moer schelen, ik moest vooruit! Charles maakte ook de sprong en samen maakten we er een koppeltijdrit van.

Net voor de top van de Grand Ballon hadden we de grote groep met Edith en Hendrik te pakken. Yes! Ik kon hier echt nuttig zijn en werk opknappen om Edith aan een toptijd en het podium te helpen. 'Goed bezig' dus! Ook op de lastige Hundsruck. In de afdaling liep het echter fout.

Ppppsssssssssshhhhhht! Lek achteraan. Vloeken en tieren natuurlijk. Maar goed: morren helpt niet, doen! Intussen passeerde Charles, even gelost in de slotfase van Le Grand Ballon, me opnieuw. Nieuwe band erin én gelukkig kon ik gebruik maken van de voetpomp van 2 Fransen die zo vriendelijk waren me te helpen.

Weer op weg dus! Maar je beseft dat het als enkelingen opnieuw vechten wordt tegen de bierkaai. Zeker in het lastige tussenstuk tussen Hundsruck en Ballon d'Alsace. En geen ziel die Charles en mezelf wou helpen in de 'achtervolging'. We verschoten cartouches aan de lopende band, op stukken op het parcours waar je jezelf normaal gezien hoort te sparen.

Op de Ballon d'Alsace kreeg ik het lastig. De mentale uppercuts, de brandende zon, de verspeelde energie, de oplopende stijgingspercentages: alles kwam samen. In de afzink vormden we dan toch een groepje waar er wat samengewerkt werd. Maar van harte was het nooit.

Voorbij Champagney lag La Planche des Belles Filles ons op te wachten. Met z'n vieren reden we vooruit, weg van een grotere groep. Tot in het dorpje van Plancher-les-Mines, aan de kerk, mijn achterband het begaf. Derde keer pech op een zucht van de finish! Gelatenheid natuurlijk. Eigenlijk was het zelfs lachwekkend. Maar het was de realiteit. De harde wet van de wielersport had mij vandaag uitgekozen.

Ik klokte op La Planche af na 7 uur 36'. 34' minder snel dan vorig jaar. Wat als die pech was uitgebleven? Tja, dan had ik zeker 10' beter gedaan. Maar goed, ik wil niet 'ouwehoeren'. 'Als' en 'indien' rijden altijd mee in de koers, maar een koers wonnen ze nog nooit. Ook dat is een harde wielerwet.

Fantastische rit overigens: Les Trois Ballons. Elk jaar opnieuw rond half juni. Lang (205 km) en pittig weliswaar. Toetje is La Planche des Belles Filles. De naam doet allicht veel moois vermoeden. Maar de ontgoocheling is groot eens je eraan begint. La Planche is een moordende klim: 5 km klimmen aan 9 tot 11%. Kan tellen na 200 km racen door de Vogezen.

Frederik Backelandt