Nog een laatste keer schitteren op de Sterbike Trails (video)

De downhill- en freeriders van Sterbike Trails in Zaventem hebben na een dispuut met het Agentschap Natuur en Bos hun handgemaakte jumps en trails in het Huntsmanbos moeten opdoeken. In een afscheidsfilmpje laten ze ons nog een laatste keer genieten van hun heerlijke kunstjes.

26/03/2021 - Tekst: Steven Kins en Anton Van Gucht // Foto's: Sterbike Trails

In mei 2020 kwam Agentschap Natuur en Bos (ANB) langs voor een inspectie van het Huntsmanbos, de thuisbasis van Sterbike Trails en gelegen op het grondgebied van Zaventem en Kortenberg. Na bijna een jaar tevergeefs gevochten te hebben om dit kleine stukje – in hun woorden ‘het paradijs’ – van de vernietiging te redden, werd al snel duidelijk dat het een zeer moeilijk dossier was. Ondanks ongekende steun van de hele mountainbikegemeenschap gooiden de organisatoren op 16 maart de handdoek in de ring. Om een onuitwisbare indruk na te laten van de trails en de vriendschappen die daar zijn ontstaan, maakten ze nog een laatste filmpje.

Humble beginnings

Wanneer drie vrienden in 2011 op een stukje bos stoten, ontstaat het idee er trails te gaan bouwen. De verouderde tracks van motorcrossers vormen de perfecte basis. Beetje bij beetje begonnen ze met het verder ontwikkelen van de bestaande tracks om ze leuker te maken. In slechts twee jaar tijd zijn de pistes bekend geworden bij een groot deel van de bikers in België. De drie vrienden waren zo blij en trots om te zien dat mensen plezier beleefden aan wat ze met hen te delen hadden.

Sterbike op zijn hoogtepunt

De periode tussen 2013 en 2020 vormde de gouden jaren voor Sterbike Trails. De hellingen werden technischer, beter gevormd, populairder en beter geïntegreerd in de omgeving. Toen de Fest-serie eind 2014 begon, rees het ambitieniveau: een grote trail om ieders grenzen te verleggen. Met Nico Vink en Seppe Smits kreeg Sterbike twee Redbull-atleten over de vloer van absoluut topniveau. Ondanks het bezoek van grote namen en de evolutie van de constructies, realiseerden ze zich dat er ook een groeiende vraag was van beginners en kinderen. Er werd daarom een familiespoor gecreëerd, de zogenaamde "Flow Line". Met hun drie lijnen hadden ze een aanbod dat voldeed aan de vraag van beginners én aan de eisen van atleten op hoog niveau.

Complexe regelgeving

In het voorjaar van 2020 kreeg Sterbike een eerste bezoek van een inspecteur van het Agentschap Natuur en Bos. Deze vroeg van alle aanwezigen hun identiteitskaart en bij de vraag of er een dialoog mogelijk was, weigerde deze. Met de eigenaars van het bos, Huntsman Corporation, vonden enkele constructieve mails plaats. Na aandringen was het antwoord van de ANB-inspecteur dat het een beschermd gebied betreft en dat de trails voor ontbossing gezorgd hebben. Het geluid van de mountainbikers was eveneens storend voor de wilde dieren in de omgeving. Het ANB hield zich schuil achter heel wat juridische regeltjes waar de manschappen van Sterbike logischerwijs weinig tot geen weet van hadden.

Geen tweede dialoog betekent het einde

Het Agentschap Natuur en Bos werd verschillende keren uitgenodigd om aan tafel te komen met Huntsman, Kortenberg, Zaventem, de Mountainbike Federatie en Sterbike. Het resultaat van de nieuwe vraag tot antwoord werd zeer duidelijk beantwoord met een nieuwe inspectie op de Sterbike Trails-site. Een tweede weigering tot dialoog van het ANB was het genadeschot. In hun afscheidsbrief op de Facebookpagina van Sterbike betuigen ze dank aan iedereen die hen heeft bijgestaan in dit juridische gevecht. Het verhaal van Sterbike Trails zit er nu officieel op.

Onze mening

Gezien de weinige mogelijkheden die er in Vlaanderen beschikbaar zijn voor freeriders en andere meer gedurfde stijlen van mountainbiken, wordt het afscheid van Sterbike Trails een bittere pil om te slikken. De vergelijking met Nederland, waar nieuwe mountainbikeparcoursen steevast enkele technische ‘features’ krijgen, wordt daarmee nog pijnlijker (al hebben ze ook daar hun eigen problemen met beheerders, overheden en tegenstanders, red.). Hier moeten we het vaak stellen met enkele modderstroken, een paar passages door het bos en heel wat asfalt, zelfs bij de nieuwste ‘MTB’-routes. Als fietsliefhebbers kunnen we dan ook alleen maar hopen dat de rest van Vlaanderen stilaan een voorbeeld neemt aan Limburg, waar wel mooie initiatieven uit de grond gestampt blijven worden.

Maar aangezien zelfs een bos dat vol afval en schietpatronen lag en naast de drukke E40 is gelegen – hoe zouden bikers de dieren meer kunnen hinderen dan een stoet voorbijrazende vrachtwagens dat al doet? – geen plaats van sport en plezier mag zijn, dan wordt het er niet makkelijker op. Bovendien hadden de trailmakers de toelating van de grondeigenaars, zolang de paden met de hand werden aangelegd, wat ook het geval was. Laten we hopen dat de bevoegde instanties een volgende keer wel meedenken hoe en waar er gebouwd kan worden aan een echte mountainbike-infrastructuur. Want laat ons duidelijk zijn: een goed beheer van de weinige stukjes natuur die we in Vlaanderen hebben, is een cruciale taak en daar kunnen we alleen maar achter staan. Maar een beleid met visie, met oog voor iedereen, en met mogelijkheden om verschillende soorten sporten te beleven, moet dan ook het soort beleid zijn waarnaar gestreefd moet worden.

Tags:

Gerelateerde artikels