Der Lokomotiv fietst ... Dirty Reiver

De Dirty Reiver is met zijn tweehonderd kilometer, 3.500 hoogtemeters en bijna negentig procent gravel een gravelfondo van de puurste soort. Omwille van de cijfers en de unieke locatie op de grens van Engeland met Schotland stond de Dirty Reiver al een hele poos op mijn to do lijst. Dit jaar paste het evenement wonderwel in mijn agenda…

03/05/2019 - Tekst: Bart De Keyser (AKA Der Lokomotiv) // Foto's: Sportsunday, Stephen Smith, Der Lokomotiv

… en dus zette ik op vrijdagmorgen heel vroeg aan voor een lange trip naar Kielder Castle, the place to be voor de Dirty Reiver. Best gezellig, dat Kielder Castle, met een pub, een paar kraampjes van de sponsoren en veel gelijkgestemden. Altijd heerlijk om rond te kuieren en het speelgoed van andere deelnemers te bewonderen. Voor mij blijven fietsen nu eenmaal één van de mooiste werktuigen die de mens ooit maakte en ik kan probleemloos mijn dagen vullen met fietsen bekijken en voelen hoe ze rijden.

Eerst koffie, dan zon

Maar goed, aangezien ik weinig geslapen had en het de volgende dag al raceday was, maakte ik al snel mijn bed in mijn wagen. Zo begon al vroeg een deugddoende nacht. Bij het krieken van de dag was het tijd om de Exploro weer van wielen te voorzien en mezelf klaar te maken. Het was lekker fris: -4°graden Celsius. Gelukkig was er geen kans op regen die dag, een mens houdt het nu eenmaal niet voor mogelijk dat er in Engeland een dag voorbij gaat zonder dat het geregend heeft. Ik bond mijn Apidura onder het zadel. Zo kon ik onderweg makkelijk het een en ander van warme kledij uitspelen en toch alles comfortabel meenemen. Bij de start was de sfeer gelukkig niet onderkoeld. Iedereen stond te trappelen van ongeduld - of van de kou? - om te mogen vertrekken. Ik verwarmde me nog snel met een koffie. Geen graveldag begint zonder goeie koffie. Wat deed het deugd toen de zon door de wolken brak en ik de zonnestralen mocht absorberen.

Grint en gaten

Om 8 uur begonnen we er écht aan. Een heerlijke tocht over perfecte gravelwegen. Op wat los grind in de bochten na, niets technisch. Mooie, snelle stuurwegen over een constant heuvelend parcours, tussen de dennenbomen. Nog nooit zag ik zoveel kerstbomen bij elkaar. Hoe ze hier nog niet op het idee gekomen zijn om een festive gravel ride te organiseren met mooi versierde bomen langs de kant van de weg en wij daartussen, spelend in de sneeuw. Het zou een pure verspilling van energie zijn, maar wel erg gezellig. Terwijl ik verder fantaseerde, genoot ik van de Lauf vork die mijn fiets duidelijk veel comfortabeler maakte dan vele van de andere fietsen die ik hier zag rijden. De Lauf vork werkt zo subtiel en subliem dat oneffenheden en uit de kluiten potholes verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het comfort van de vork in combinatie met de directheid van mijn fiets maken van mijn Exploro de perfecte, speelse compagnon de route voor dit soort werk. Keer op keer is het genieten als we samen op stap gaan, en dat was nu niet anders..

Aardappelen met Daft Punk

Onderweg volgde het ene gesprek het andere op: leuke verhalen uitwisselen met vreemden, die je daarna op het volgende steile stuk naar de horizon ziet vertrekken, of omgekeerd. Deze random ontmoetingen maken dit soort evenementen nog eens zo leuk. Ook als we de grens van het kerstbomenbos overschreden, werden we beloond met mooie landschappen, al keerden we altijd snel terug naar de grootste houtschuur van Europa. Lumbershots maken? Hier had je dus kansen bij de vleet. De bevoorradingen onderweg waren goed: niet alleen de Sagansnoepjes, maar ook de gekookte patatten smaakten geweldig, terwijl Daft Punk door de boxen knalde en we ons warmden aan een mooi vuur. Het weer bleek ondertussen zoals de Britten zelf: wispelturig, maar droog. In de zon, achter een heuveltop die je beschermde tegen de wind kon het redelijk warm zijn. Viel die bescherming en/of de zon weg, dan kon het twee seconden later ijskoud en winderig zijn. Het werd dus een dag van afwisselend te warm en te koud, maar het bleef wel genieten.

Highlands

Niet ver na de tweede bevoorrading kwam de splitsing waar deelnemers een tandje kleiner konden schakelen naar het kortere parcours van de 130 kilometer. Al probeerde de organisatie je te motiveren om dat niet te doen door vier marshals te plaatsen die de afsteekroute grotendeels blokkeerden. Gelukkig maar, want het mooiste deel van de trip kwam er net nu aan. We kregen meer open landschappen voor de kiezen of reden door mooie, holle wegen. We waanden ons bijna op de highlands. Voor ik het goed en wel besefte waren we terug aan het grote meer en het Kasteel waar we de dag afsloten me een Brits biertje en een heerlijke falafelwrap.

"Het weer bleek ondertussen zoals de Britten zelf: wispelturig, maar droog."

Eentje om terug te keren

Dirty Reiver is een fantastische rit die de lange verplaatsing meer dan waard is. Zo dicht bij Schotland kan je er bovendien gemakkelijk en mooie vakantie van maken. Het landschap was dan misschien niet echt wat ik ervan verwacht had, maar waar het bos opentrok werd de omgeving subliem en de wegen waren magnifiek. Als de conditie het ooit terug toelaat, wil ik hier graag terugkomen om de Dirty Reiver echt te racen. Daarvoor is dit het perfecte parcours. De relatief lange, niet te brute klimmetjes, duidelijk aangelegd door de bosbouwers om met hun vrachtwagens hout af te voeren, zorgen voor een heel snel parcours waar je op vele manieren enorm van kan genieten.

Zelf ook eens deelnemen? Hier vind je alle info.