Waaiers op de Oesterdam

Iedere maandagavond verzamelen tientallen fietsers in Kalmthout voor een social ride van precies zeventig kilometer. In groepen van maximaal twintig renners zetten ze koers richting Oesterdam. Daar worden de remmen losgegooid. Maak kennis met de Oestermondays.

19/07/2020 - Tekst: Luc Verdoodt // Foto's: Luc Verdoodt, Countmein.cc

#metoo

Ik probeer zo onopvallend mogelijk naar de benen te kijken van de jongedame die naast me op de parking haar racefiets rijklaar maakt. Tegelijkertijd richt ik mijn vizier ook op het onderstel van de twintiger die even verderop een plasje maakt tegen het struikgewas. Wees gerust, het is niet nodig meteen #metoo te schreeuwen, ik bevind me evenmin op een rendez-vousparking. De overlevering leert dat de benen uitstekende indicatoren zijn om de capaciteiten van fietsers in te schatten, dus poog ik de kuiten te lezen van de deelnemers die mondjesmaat samen troepen voor de Oestermonday waaraan ik zo dadelijk zal deelnemen. Ben ik hier op mijn plaats of wordt deze social ride een ware calvarietocht?

Safety first

Wat enkele jaren geleden begon als een los-vast groepje lokale renners en liefhebbers, groeide stelselmatig uit tot een populaire afspraak voor een veelvoud aan fietsfanaten uit heel Groot-Kalmthout. Het samen losrijden op maandag lokt ondertussen tientallen enthousiastelingen, een peloton dat nu in goede banen wordt geleid door event- en marketingbureau Count Me In. Dit bureau, dat ook de wielertochten Rondje Spijkenisse, Rondje Biesbosch en Rondje Valkenburg organiseert, zorgt voor wegkapiteins en communicatie via social media en voorziet soms in bevoorrading onderweg. Ten gevolge corona wordt de grote groep bovendien onderverdeeld in veilige waves van maximaal twintig fietsers. Waar je waves leest, hoort natuurlijk waaiers te staan. Het vaste traject loopt namelijk over de Oesterdam, een dam die als onderdeel van de befaamde Deltawerken duizenden hectaren water in tweeën klieft en waar het nooit windstil is. Ik heb me via de site van Count Me In aangemeld voor de traagste waaier, die van 30 km/u gemiddeld. Op een onbekend parcours, in een mij vreemd gezelschap, verkies ik veiligheid boven avontuur. Ervaringen met avondgroepjes elders te lande, hebben me beducht gemaakt voor cowboys en wegpiraterij.

Peloton à trois vitesses

De parking waar ik me optuig blijkt de startplaats te zijn voor de waaier van 32 km/u. Het moet gezegd, het gros van de aanwezigen lijkt gerekruteerd op een shoot voor de modebijlage van een fietsersblad: fitte lui met knappe uitrustingen, op state of the art fietsen. Nog strakkere verschijningen zoeven voorbij richting startplaats van de groep van 34 km/u. Ik moet de andere kant uit, het voelt als afdruipen. Als enige fiets ik tegen de niet aflatende stroom deelnemers in. Ik ben de vreemde eend in de bijt. Bij de verzamelplaats voor de tragere medemens is het beduidend rustiger. Drie vrienden wachten het vertreksein af in een houten schuilhut. Het lijken ontspannen voetballers in een dug-out die niet verwachten nog te worden opgesteld. Op een bankje zit een man alleen, een generatiegenoot van me. Hij schijnt mijn vertwijfeling op te merken en stelt me gerust dat ons groepje nog wel zal aangroeien.

Relativiteitstheorie

De laatste snelle jongens reppen zich naar hun meetingpoint, elke groep heeft immers een eigen startuur. Over enkele minuten, klokslag 19u, is het aan ons. En ja hoor, op de valreep is het gezelschap exponentieel aangedikt en tel ik exact twintig renners. De aangekondigde wegkapitein is er echter niet, maar dat blijkt geen onoverkomelijk probleem. De route is door bijna iedereen gekend, er hoeft niet te worden gewacht op een vervanger. Ik posteer me achterin, naast me op rij tien peddelt een ancien van de Oestermondays. Hij is dus niet verwonderd wanneer ik opmerk dat de snelheid meteen ruim boven de vooropgestelde 30 gaat. “Zo is het altijd. Je mag rekenen op 33 km/u, of meer. Onlangs hebben we de eerder gestarte groep van 32 km/u zelfs ingehaald.” Cijfertjes zijn relatief.

Ik speelde accordeon

In het zog glijd ik vlot mee, op reserve. Rondom mij de Kalmthoutse Heide, een verstild natuurgebied. De temperatuur is aangenaam zomers, niet te warm. Perfect fietsweer. Het is allerminst verwonderlijk dat ruim 100 fietsers (verdeeld over vijf waaiers) zijn komen opdagen. Eens we het heidegebeid verlaten en door het open Nederlandse polderlandschap cruisen, wordt de tegenwind voelbaar. De mannen aan de kop nemen de guidon onderaan om de wattages economischer in te zetten. Het accordeon spelen na bochten of wegversmallingen vraagt wat extra power, maar ik drijf toch vooral mee zoals een sprinter die nog niet direct aan de bak moet.

Vier sterren

Fietsen op Nederlands grondgebied blijft een zegen. Het wegdek is voortreffelijk onderhouden, de fietspaden zijn breed. Het parcours bevat bovendien weinig zijwegen zodat we nauwelijks worden gehinderd door andere weggebruikers. De zeldzame hindernissen - hier en daar een rondpunt of een asverschuiving - worden netjes aangekondigd door de renners voor me. Vanuit de spreekwoordelijke zetel koester ik ieder moment.

Dé Dam

Voorbij het stadje Tholen herken ik de omgeving, ik weet dat we halfweg zijn en dra de Oesterdam zullen opdraaien. De dam is ongeveer 11 kilometer lang en de merkbaar zilte zeewind zal eerst in de rug, daarna in de zij blazen. Ook al kan je het aantal beauforts tellen op één hand van Homer Simpson, het verschil met het eerste deel van de rit is duidelijk merkbaar: de snelheid schiet de hoogte in. Onmiddellijk gaat het boven de 40.

Speeltijd

Naast me een nieuw gezicht: “Ik hoop dat we samen blijven, soms beginnen ze te koersen en verbrokkelt de groep. Dan krijg ik het moeilijk.” De wensdroom van de man naast me houdt welgeteld een handvol seconden stand. Een duo in het azuurblauw van onze nationale selectie, knalt links weg. Reactie alom. Een splinterbom, chaos. Fun! De ketting naar rechts en stoempen. Hier kan dat. De dam is niet geheel verkeersvrij maar het zicht is schier eindeloos en de weg is breed genoeg om te dollen. Telkens er een breukje valt, schuif ik met het eerste deel mee. De waaier is verworden tot een waaiertje. Ik tel nog zes eenheden. Even zakt de snelheid richting 40 km/u. Er wordt omgekeken. Zou ik ook eens naar de kop gaan? Wat zijn hier de onuitgesproken wetten? Hoelang gaat dit door? Rechts zet iemand krachtig aan. Ik spring naar het achterwiel en word gewaar dat verder niemand meer aandringt. Wanneer ik omkijk zie ik eenlingen en duos.
We naderen het einde van de dam. Mijn gangmaker werpt een blik in mijn richting. Hij weet niet dat ik het onsportief zou vinden om hem na kilometers in het wiel te hebben gereden, nog te verrassen met een spurtje. Dus richt hij zich op bij een virtuele finishlijn. De handen los, het signaal dat de strijd is gestreden, dat wie hem nu nog passeert te laat komt.
Vorig jaar tijdens Rondom Zeeland, een groepsrit van Grinta!, was het hier knokken om vooruit te komen, vandaag ligt mijn snelheid zonder me extreem te moeten inspannen, dubbel zo hoog. Fietsen in Zeeland is nooit gratuit, de natuurelementen tillen de beleving altijd een niveautje hoger.

... samen thuis

Na een tweetal minuten wachten is de waaier weer compleet. De rugwind draagt ons opnieuw richting Vlaanderen maar er wordt geen gebruik gemaakt van dit meteorologische voordeel om de gemiddelde snelheid op te drijven. Praatje hier, babbeltje daar. De beentjes maken soepele omwentelingen. Het plaatsnaambord van Hoogerheide, een gemeente waar de koers thuis is, inspireert niet tot gekkigheden en dat is goed. Het gezond verstand primeert ook in de dorpskern van Huijbergen waardoor ons moyenne zowaar onder de 33 km/u zakt. Maar de foutenmarge met de beloofde richtsnelheid schurkt toch nog tegen de tien procent aan, geen mens die erom maalt. Over een klein half uur zal het gaan schemeren, de Heide toont andere kleuren en een nog vrediger gelaat dan bij aanvang van de rit. Niemand heeft de rol moeten lossen, iedereen met een blije kop naar huis.

Meer van dat?

“Tot volgende week?” De vraag klinkt bijzonder aanlokkelijk. Ik heb me prima vermaakt tijdens een perfecte social ride, want sportief gedifferentieerd naar eenieders kunnen én veilig. Kalmthout ligt echter te ver van mijn woonplaats om vaak mee te rijden. In ieder geval, de Oestermondays zijn zeker aan te raden voor wie aan een eerste kennismaking met waaierrijden toe is. Nog tot half september kan je inschrijven via deze link. Wie dan de smaak te pakken heeft voor meer, verwijs ik graag door naar Rondom Zeeland, Grinta!’s eigen klassieker in wording (klik hier).