100% Getest: Isaac Boson Disc. Afscheid van een kennis.

Herinnert u zich de najaarseditie van Grinta! (nummer 64 om precies te zijn) waarin we onze ‘winterbrigade’ voorstelden? De Grinta!-kernredactie ging toen met drie testfietsen de winter in: een Ednine strandracer, een Specialized crossfiets en een racefiets. De Isaac Boson Disc werd mijn winter- en voorjaarsfiets. Met de zomer voor de deur is het tijd om afscheid te nemen. Afscheid van … een kennis.

16/05/2018 - Tekst: Frederik Backelandt // Foto's: Frank Bahnmüller

Als mijn ‘schijfdoop’, zo kondigde ik de test van de Isaac Boson Disc aan in de najaarseditie van Grinta!. Voor het eerst zou ik immers een winter door fietsen met een racefiets met schijfremmen. Best wel een stap voor mij want als volbloed wegfietser met weinig affiniteit met mountainbiken of veldrijden is de schijfrem voor mij een flinke horde om te nemen. En na mijn winter op de Isaac Boson Disc ben ik nog altijd niet helemaal overtuigd van de meerwaarde die schijfremmen voor mijn type fietser op mijn woonwerktraject Oudenaarde-Zottegem-Oudenaarde kunnen hebben. Want ook al heb je ongeacht de weersomstandigheden met schijfremmen altijd remkracht en -dosering bij de hand, ik kan maar niet wennen aan het hoogst irritante gekrijs en geschuur dat ontstaat als de remklauwen en -schijven in de winter smerig zijn. Van zodra er een klein vuiltje ergens blijft steken word je op het ‘salami-snijden’-geluid getrakteerd en dat werkt instant op mijn zenuwen. Ik ben dus nog niet helemaal om wat de schijfremmen betreft en hou nog even een slag om de arm. En ja, u mag dit conservatief of engdenkend noemen. We zien wel in welke zin dat gevoel zal evolueren.

Nog steeds geen opperbeste vriendjes met de schijven, maar misschien komt dat nog...

De kern van de Isaac Boson Disc is natuurlijk het frame. In mijn geval: een carbon frame in maat 55, met mooie en uitgesproken buisvormen. Met een hoge balhoofdbuis: ideaal voor een ‘winterfiets’ – al klinkt dat wat denigrerend – omdat in die ‘niet-competitieve maanden’ al te sportieve fietsposities nog niet echt gewenst zijn wat mij betreft. Comfort is in de winter het codewoord. En comfortabel was en is deze fiets wel degelijk. Net dat maakt deze fiets zo plezant. Het frame werd afgemonteerd met merkeigen onderdelen (zadelpen, stuurpen, stuur, zadel) en het heel fijn aanvoelende Supacaz-stuurlint – je vindt het ook om het stuur van ene Peter Sagan – zorgde voor de finishing touch. De Sram Rival onderdelen moet je op Shimano 105-niveau situeren. De rem/schakelgrepen hebben vrij hoge hoods, al storen die niet echt op vlak van ergonomie. De veer in de achterderailleur is beduidend zwaarder dan die bij Shimano en Campagnolo. Dat zorgt er enerzijds voor dat lichter schakelen achteraan wat meer inspanning vereist (je moet de hardere veer overwinnen), naar een zwaardere versnelling schakelen gaat dan weer bliksemsnel (met dank aan de zwaardere veer). De wielen waren van Zwitserse makelij: DT Swiss zette zijn P1800 32 DB in. De looks van de Boson Disc zijn vrij klassiek: zwart, wit en een streepje rood. Maar zo hebben fietsers in de Benelux het nu eenmaal graag. Bovendien ligt het sobere classy design in de lijn van alle Isaac-fietsen.

Met de titel van deze recensie alludeer ik natuurlijk op ‘Afscheid van een vriend’, een hit uit 1992 van de popgroep Clouseau. Toch merkt u dat ik voor dit terugblikkend verslagje de titel aanpaste naar ‘kennis’ in plaats van ‘vriend’. Een hechte vriendschap is er immers niet ontstaan tussen ons beiden, de klik was er gewoon niet. Niet alleen omwille van de schijfremmen, ook omdat de geometrie van de Isaac Boson Disc lastig met mijn rijstijl te verenigen valt. De Boson Disc valt immers een beetje braaf en loom uit waardoor het een allrounder is die goed is in alles, maar nergens echt in uitblinkt. Waardoor ik de fiets toch wat minder inzette dan aanvankelijk de bedoeling was. En dat is toch jammer voor een racefiets van 2.899 euro. Vind je zoals ik niet honderd procent je draai op de Boson Disc, dan moet je misschien maar eens de Element pluimgewicht racer en de Meson aeroracefiets proberen.

Alle info over de Isaac fietsen vind je hier.

Tags:

Gerelateerde artikels

Getest Vergelijkingstest Apex Aerodyne Disc - Jan Janssen Virage: Oranje boven?
30/05/2018 - Bart De Schampheleire

Vergelijkingstest Apex Aerodyne Disc - Jan Janssen Virage: Oranje boven?

Een halve eeuw geleden won Jan Janssen de Tour de France en na zijn geslaagde loopbaan op de racefiets besloot Janssen om als fietsfabrikant aan een tweede carrière te beginnen. Opgericht is in 1972 is er bij Jan Janssen Bikes een massa kennis aanwezig, maar hoewel het fietsenmerk Apex pas een handvol jaar geleden werd opgestart, kan ook de familie Van Tuyl terugvallen op een pak ervaring in de fietsenbranche. We zetten twee topfietsen uit de beide collecties tegenover mekaar: de Apex Aerodyne en de Jan Janssen Virage.

Getest 100% Getest: Specialized Venge. TERUG NAAR DE BASIS
03/07/2018 - Bart De Schampheleire

100% Getest: Specialized Venge. TERUG NAAR DE BASIS

Toen Specialized in 2011 de eerste Venge aero racefiets voorstelde, bedacht de Amerikaanse fabrikant daar de slogan ‘More bike than aero’ bij. De Venge ViAS die het merk met de grote S als logo in 2015 voorstelde focuste keihard op aerodynamica zodat een aantal andere parameters onderbelicht bleven. De Venge van de derde generatie waarop Grinta! recent het WK-parcours van Innsbruck kon verkennen is weer ‘More bike than aero’.

Getest 100% Getest: Wilier Cento1 Hybrid
07/11/2018 - Bart De Schampheleire

100% Getest: Wilier Cento1 Hybrid

Wie zich herinnert dat de huidige partij Groen in 1979 als Agalev werd opgericht, is sowieso een potentiële koper van een Wilier Cento1 Hybrid wegens oud genoeg. Agalev was de afkorting van ‘Anders GAan LEVen’ (later werd er ook ‘Anders Gaan Arbeiden, Leven En Vrijen’ van gemaakt, LOL), voor wie op een racefiets met elektrische trapondersteuning rijdt zou ik een nieuwe partij willen oprichten: Agafiets. Van ‘Anders Gaan Fietsen’.