Grinta! Ouverture Ride

De profs starten hun klassiek voorjaar op zaterdag 24 februari met de Omloop Het Nieuwsblad die dit jaar voor het eerst over Muur en Bosberg loopt. De wielertoeristen schoten exact een week eerder in actie met de Grinta! Ouverture Ride. De burgemeester zorgde voor het startschot in Oudenaarde en de finale werd aangevuld met een Rondemiss, geutelingen en Kwaremont. Het bier welteverstaan.

20/02/2018 - Tekst: Steven Verniers // Foto's: Michaël Salens

Dat ik, als trotse begeleider van deze Grinta! Ride, een oogje in het zeil moet houden. Controleren of podiumdame Lien Crapoen, onze gaste vandaag, vlot die Bosberg oprijdt dan wel een duwtje nodig heeft. Geen slecht excuus vind ik, maar dan is het #MeToo gehalte van deze tekst mogelijks van bij de Ouverture te hoog? Misschien zeg ik beter, zoals de profs dat zo graag verkondigen, dat ik net een zware trainingsweek achter de rug heb en dus niet optimaal kan presteren. Maar kan je dat wel opperen als je enkel daags voordien op je fiets zat? Of dat het me niet echt interesseert, die 'klimchallenge'. Want ik ben hier tenslotte om te genieten en de sfeer op te snuiven. Of toch maar doodeerlijk en pijnlijk direct, dat er niet meer in zit vandaag. Om het kort te houden, ik stond geparkeerd op de Bosberg die speciaal voor ons verkeersvrij werd gemaakt. Laat het ons dus maar over die andere 85 kilometer hebben. Want die waren overheerlijk. En dat mag je traag lezen, of hakkend, zoals in het eerste leerjaar. O-ver-heer-lijk!

Om op hetzelfde elan door te gaan: Ein-de-lijk!. Natuurlijk ga ik ook putje winter op pad met mijn tweewieler. Ik ontdekte Zwift, maar de garage wint het nooit van het suizen van de wind langs mijn oren. Meermaals doorkruiste ik de Vlaamse en Zeeuwse polders. Daarbij schuwde ik ook die verdwaalde kasseistrook niet. Maar me verplaatsen met de auto om te fietsen in het wielerhart van de 'Vlaanders', dat was er nog niet bij. Dat spaar ik op voor de echte start van het nieuwe wielerseizoen. De Ouverture.

Weg met alle wapens! Dus zal een 'poerkesgeweer' volstaan om het wielerseizoen op gang te schieten.

Met bijzonder veel goesting stap ik het Centrum Ronde van Vlaanderen binnen, samen met honderd andere liefhebbers uit alle windstreken. Zonderlingen die Frans praten, Kortrijkzanen en mannen van 't Stad nippen in de vroege kille ochtend van een tas Grootmoeders Koffie. Ik neem er stiekem een chocolaatje bij. Niemand die dit moment van zwakte ziet, toch? Terwijl Heer Uitgever vooraan nog even de spelregels uitlegt, stop ik de energiereep veilig weg voor later. De burgervader van Oudenaarde beseft dat het wielerseizoen een week vroeger begint dan het grote publiek denkt en geeft eigenhandig het startschot met een speelgoedgeweer. Het is klokslag negen uur. Het wielerseizoen 2018 klikvast in de pedalen.

Meteen na de start is de Kattenberg geen katje om zonder handschoenen aan te pakken.

De Kattenberg in het begin van de rit is niet slecht om op temperatuur te komen. Ondanks de heerlijke vooruitzichten begint de dag fris. Mensen langs de kant van de weg kijken vanuit hun deuropening met verstomming naar de lange sliert wielrenners. "Het is weer begonnen", zie je ze denken. Zijn ze blij of denken ze tegelijk "het is niet waar hé..."? Op hun gezichten valt het niet af te lezen. Er heerst ook een lichte verwarring in de groep. De Grinta! pijlen langs het parcours zijn van een andere tocht. Wij volgen geen pijlen, maar peddelen als een school eendjes achter de gids en tempomaker aan. Het zwaartepunt van onze route zit trouwens in de eerste helft. Kort na de eerste helling van het jaar volgt al snel de Haaghoek. Ik zit achteraan in het peloton. Opgesloten. Bijremmend duik ik de kuil in om er vervolgens traag weer uit te klauteren. De groep opent zich en ik zie nu gaatjes links en rechts. Het kasseigevoel neemt het van me over. Tempo opdrijven. Dokkeren! Ik kan aan niet-fietsers moeilijk uitleggen welk heerlijk gevoel dat schept. Aan sommige wel-fietsers ook niet. Kirrend van geluk draai ik bijna drie kilometer verder het asfalt op. Meer! Meer van dit!

Alles op een lint op de kasseien van de Haaghoek.

Of hoe een koukleum als Steven Verniers tijdens de Ouverture Rit de bijnaam 'Kapitein Iglo' kreeg...

Het is een 'schone' Ouverture. Ik zoek in het peloton naar onze gaste Lien Crapoen, alias mevrouw Theuns. Dichter bij een podiummiss zal ik nooit meer geraken. "En Lien, hoe noemen we die inwoners van Oman nu eigenlijk?", luidt mijn ongebruikelijke openingszin die verwijst naar een tweet van een dubbende en mogelijks licht gegaarde Edward 'Eddie' Theuns een dag eerder. "Omanezen? Omaniërs?". Iemand heeft dat opgezocht, zo blijkt. "Omani, dat was het denk ik", vertrouwt Lien me toe. Haar hartslag piekt, maar daar zit ik voor weinig tussen vrees ik. Mijn timing is namelijk niet zo perfect, zo halfweg haar eerste beklimming ooit van de Muur van Geraardsbergen. We praten later wel verder.

De Muur steil? In stijl de Muur op, ja!

Mensen spreken me voortdurend aan over de geweldige dag die we samen beleven, en hoe de perfecte winteromstandigheden daarbij een handje helpen. Droog, fris en een winterzonnetje. Ik zit duidelijk niet alleen met dat gevoel maar, sorry, ik moet nu even naar de voorste regionen van het peloton. Er is namelijk een vrije sectie van vierhonderd meter kasseien. Op de helling waar het jongentje Van Hooydonck plots een grote mijnheer werd. En huilde bij dat besef. Ik zet vol aan en schuif langzaam op naar voren tot ik bij het laatste knikje dus toch parkeer. Maar daarover gingen we het niet meer hebben. Weet je trouwens wie op Strava de KOM heeft op het kasseigedeelte van de Bosberg Juist, 'Eddie' Theuns. 58 Seconden, hij knalt me dus als een raket een halve minuut uit het wiel op pakweg vierhonderd meter.

Theuns in de zon, Crapoen in de kou. Wat voor werken zijn dat toch?

"Omani, daar waren we gebleven?". Terwijl Edward zich met Sunweb een vakantie in Oman heeft geboekt, laat hij mevrouw toertjes maken bij temperaturen net boven het vriespunt. Het bijzondere aan het verhaal is dat Edward overstapte van Trek naar Sunweb, terwijl tegelijkertijd Lien overstapte naar… Trek. Ze verzorgt er de Hospitality. Events organiseren, vrij vertaald. En tijdens deze Ouverture wordt met enig angstzweet de Muur bijgeschreven op het eigen sportieve palmares. Een duwtje in de rug bleek absoluut niet nodig. Het angstzweet onterecht. Samen fietsen met Edward is niet erg haalbaar, maar ze spreken soms af voor een koffie ergens onderweg.

Zo'n, geuteling, da's warmte voor lichaam en ziel.

Wij spreken af voor koffie in Michelbeke, aan de ovens waar men geutelingen giet. De gedreven mensen, actief aan het Mijnwerkerspad, staan er net als vorig jaar garant voor een ovenverse geuteling. Dit ambachtelijk streekproduct uit de Vlaamse Ardennen heeft een legende dat het de tanden beschermt. Eet je zo een dikke pannenkoek, dan ben je een jaar gevrijwaard van tandpijn. Dat geloof ik niet, al wil ik me daar verder het hoofd niet over breken als ik deze lekkernij verorber. Vers bereid, met een beetje boter en bruine suiker. Opgerold zodat hij netjes in het vuistje past. Dat gaat zo heerlijk naar binnen. En het smaakt eigenlijk nooit beter dan daar ter plekke, met de helm nog op het hoofd. Buurtbewoner Alexander De Croo apprecieert het streekproduct ook en komt eigenhandig een zakje halen. Mijn eigen pakket geutelingen deponeer ik in het mobiele atelier BikeKing dat bij elke Grinta! Ride het peloton volgt om mechanische problemen op te lossen.

De Ouverture Ride was meteen ook het einde van De Croo-kus vakantie.

In het laatste kwart van de rit rij ik nog even langs Bob Michels die samen met boezemvriend Frederic Glorieux de Transalp won in 2017, maar zo bescheiden blijft dat het bijna ontroerend is. Ik ben nog een beetje beschaamd. Die mannen hebben vorig jaar op de top van de Planche des Belles Filles uren op me gewacht voor een interview, maar ik was te traag. Of zij te snel. Ze rijden vandaag op de mountainbike om toch enigszins het gevoel te hebben dat ze aan het fietsen zijn, vermoed ik. Op de Jagerij, de laatste kasseien van de dag, volg ik zijn spoor van de achterste rijen naar vooraan in het peloton. In een poging mijn imago te reanimeren bijt ik me in zijn achterwiel vast. We stoppen netjes in het spoor van de tempomakers vooraan bij het afrijden van de kasseien. "Snelste tijd van 2018 op dit segment", zal Strava me daarover later informeren.

Slingerend door de Vlaamse Ardennen terug naar Oudenaarde.

Al snel rijden we terug het Ronde van Vlaanderenplein op. Jammer vind ik dat. Ik had nog wel even willen doorgaan. Het is een beetje als een kind dat zijn ouders op de speeltuin hoort zeggen dat ze naar huis willen. "Nog een heel klein beetje, mama? Echt niet?". In de slotmeters leer ik nog Marc van RABC kennen. Dat staat voor 'Royal Antwerp Bicycle Club'. We praten nog even verder terwijl we de sandwiches met een Kwaremont naar binnen werken. Die mannen komen speciaal op de Parking trainen voor de Ronde die straks van in 't Stad vertrekt. RABC is de oudste club van het land, en pakt uit met stamnummer 1, net als hun voetballende vrienden. Vorig jaar reden ze, om hun 135-jarig jubileum te vieren, in groep vanuit Brasschaat naar de UCI in Aigle. In de beginjaren was hun voorzitter ook hoofd van de UCI, waardoor ze mee aan de bakermat van het hedendaagse wielrennen liggen. Geflankeerd door Brian Cookson en Tom Van Damme bereikten ze toen hun doel na vier dagen en achthonderd kilometer fietsen. Een sterk verhaal met een vleugje Antwerps chauvinisme om een mooie fietsdag te eindigen.

Smaakt altijd, net als in Grootmoeders tijd.

Terwijl de verhalen langzaam uitdeinen in de zaal, kijk ik al heimelijk verliefd naar de giftbag. Die nieuwe Titanen die we in primeur meekrijgen, onthult een stukje van de cover en trekt mijn aandacht. Sagan grijnst als wil hij de inhoud nog even geheim houden. Samen met het zakje geutelingen zal het me straks nog mooie momenten brengen. De Ouverture was o-ver-heer-lijk. Letterlijk en figuurlijk.

Dat is dan ook het enige waar je je tijdens een Grinta! Ride zorgen moet over maken: "Hoe krijg ik straks die goodie bag thuis?"

Tags: